Wat is de essentie van ‘zijn’?
Denken dat je er bent, dat je bestaat. Rechtmatig of niet, dat doet er niet
toe. Of alles om een mens heen goed waargenomen wordt is ook niet belangrijk.
“Wat is de essentie van ‘zijn’?”
“Waarom wil je dat van me weten?”
“Het is een kernvraag.”
“Een kernvraag, hoe bedoel je?”
“Precies zoals ik het zeg.”
“Sorry, maar hier raak ik je even kwijt.”
“Om me kwijt te raken moet u me
eerst gevonden hebben.”
“Niet zo flauw zeg. Even geen raadsels.”
“Apart. U heeft gestudeerd toch?”
“Ja, maar wat heeft dat er mee te maken?”
“Dan zou u moeten begrijpen wat
ik bedoel.”
“Met een logische aanloop wel, maar ik vraag
je iets over vroeger en ineens kom je hier mee.”
“Niet ineens, is met elkaar
verbonden.”
“Zo komen we niet veel verder.”
“Anders gevraagd: Waarom zit ik
hier?”
“Dat is één waar ik antwoord op kan
geven. Je zit hier, omdat je ervaringen
en gevoelens van het dagelijks leven te zwaar voor je zijn. Een uitweg zie je
zelf niet en dus heb je hulp nodig.”
“Klopt. Maar voordat u die
voldane grijns vasthoudt even het volgende.”
“Goed, ga door. Daarna zal ik op je brutale karakter ingaan.”
“Best. Heel simpel. Ik heb
ervaringen en gevoelens die mij in een negatieve spiraal gebracht hebben. Dat
voelt niet prettig en ik raakte het zelf niet kwijt, dus kwam ik bij u terecht.
Niet mijn eigen keus wil ik er aan toevoegen.”
“Een overbodige opmerking lijkt mij.”
“Er is veel overbodig, maar dat
terzijde.”
“Kom je nog tot een punt, want mijn begrip
begint de grens te bereiken.”
“Dat is dus wat ik bedoel.”
“Wat?”
“Begrip! Hoe kunt u begrip
opbrengen voor een ander levend wezen, als u de essentie van ‘zijn’ niet eens
kunt verwoorden?”
“Hoe bedoel je?”
“Als u mij wilt helpen zult u op
zoek moeten naar de kern van mijn persoon.”
“Ben ik met je eens.”
“De kern van mijn persoon is niet
de ervaring die mijn leven verziekt heeft. De kern is niet mijn gevoelsleven.
Dat zijn gevolgen van.”
“Zover kan ik je nog volgen.”
“De kern van mijn wezen begint
met bestaan. Mee eens?”
“Ja, mee eens.”
“De rest is geboren uit
omstandigheden, aangeleerd.”
“Discutabel, maar kan.”
“Zelfs discutabel blijft er één
feit over!”
“En dat is?”
“Om de essentie van een mens te
kunnen bereiken, de oorsprong van diens problemen, zult u eerst één ding moeten
erkennen.”
“Verlicht mij.”
“Wat ik al zei. ‘Zijn’. Om te
weten wat een mens beweegt moet eerst bevestigd worden dat de mens ‘is’.
Vandaar de vraag: Wat is de essentie van ‘zijn’? Voordat u mij kunt behandelen
zult u eerst moeten weten wat ‘zijn’ is om na te gaan of ik er ben. En als
blijkt dat ik er ben moet duidelijk worden op welke manier.”
“Maar waarom zou ik zo ver gaan?”
“Omdat daar de oorsprong ligt. En
zonder oorsprong zijn de gevolgen niet te achterhalen. De oorzaak van de
problematiek zit in de gevolgen van de oorsprong.”
“’Ik denk, dus ik besta.’ Die ken je wel?”
“Ja, maar wat als ik alleen in uw
gedachten in deze vorm besta, maar het in de mijne compleet anders is?”
“Maar we zitten hier nu toch?”
“Dat is beleving en als ik in uw
gedachten besta kan het heel goed zijn dat ik er niet ben. Ergo, wat is de
essentie van ‘zijn’?”
Het recept voor antidepressiva werd gretig
aangenomen. Al was ‘zijn’ subjectief, de beleving van een afgevlakte geest
bleef een mooi vooruitzicht. Hulp zou hier niet vandaan komen, simpel omdat de
‘gestudeerde’ hulpverlener deze sprong niet kon maken. Niet kon bedenken of
zich afvragen waarom ‘zijn’ niet vanzelfsprekend was. En daarom bleven ze in
twee werelden leven.
“Bedankt voor uw tijd.”
“Graag gedaan… denk ik.”
“Precies, daar gaat het om,
denken. Tot een volgende keer misschien, als ik er denk te ‘zijn’.
Kain©
